مقدمه از صدها قرن پيش ، در روزگاران كهن و از دورانى كه بشر به صورت انسان امروزى در صحنهء حيات و زندگى خودنمايى داشت و براى بقاى خود مبارزه مىكرد به موازات تلاش براى تهيه غذا و پوشاك ، به حفظ سلامت خود نيز مىانديشيد بنابراين انديشه و تفكر براى تأمين سلامتى و يافتن روشهايى براى سالم زيستن و رفع ناراحتىهاى بدنى يا ناخوشىها كه بعدها به علم طب معروف شد ، مسلما در رديف اولين جرقه‌هاى فكر انسان بوده و تلاش براى سالم زيستن و علم طب داراى ابعادى بسيار وسيع به درازاى تاريخ خلقت انسان و پهناى هزاران تحقيق و تجسس و تجربه است . چينىها و ژاپنىها معتقدند كه اطلاعات طبى آنان بر پايهء طب گياهى از صدها قرن قبل وجود داشته و مدارك تاريخى در دسترس آنها نشان مىدهد كه از سه هزار سال قبل از ميلاد مسيح باغها و مزارع بزرگى براى پرورش گياهان طبى در آن كشورها احداث مىشده است و عقيده دارند كه كتاب معروف طبى در آن كشورها احداث مىشده است و عقيده دارند كه كتاب معروف طبى آنها به نام Pen Ts'ao Kangmu كه هم‌اكنون نيز از مدارك معتبر در چين و ژاپن مىباشد در 2700 سال قبل از ميلاد به وسيلهء امپراتور وقت تأليف شده است و بعدها در سال 1578 ميلادى آن را Li Shih - Chen تحت عنوان Pen Ts'ao يا Materia Medica تدوين و منتشر كرد . در Pen Ts ao بالغ بر 1892 داروى منشأ گياهى و حيوانى و معدنى مورد بحث قرار گرفته و شامل 1892 نسخه براى معالجهء بيمارىها است و تحقيقات اطباى سنتى چينى در مبحث نبض هنوز هم از منابع تحقيقى طب محسوب مىشود . قابل ذكر است كه اولين فارماكوپه به زبان انگليسى در سال 1618 ميلادى در لندن منتشر شده است . طب گياهى در ساير مناطق در هندوستان و ساير كشورهاى خاور دور و يونان و مصر و ايران و كشورهاى عربى و جزيرة العرب و سپس در اروپا و ساير مناطق دنيا بتدريج انتشار يافت . يونانىها معتقدند كه طب هند قديمىتر از طب يونان است و از مشخصات طب هند اين است كه معالجه با گياهان را با اوراد و سحر و جادو توأم كرده و عملى مىكرده‌اند و ضمن تجويز داروهاى گياهى ، اوراد و اذكار نيز براى